Category Archives: Friendly

Germany 3 – 0 Holland: Devastating result highlights tactical errors

Never before will a friendly have been billed so highly in the Netherlands as the past ‘friendly’ confrontation with Germany. Not only are matches between these two teams generally loaded with tension, but to see two favorites for the Euro 2012 title meet in a friendly just half a year before the main tournament might serve as an advert for friendly international football matches. In the end Bert van Marwijk will have regretted  this clash, though , as his side helped Holland slump to a marginal performance and a devastating 3-0 defeat to go with it.


Holland’s 4-2-3-1

The starting line-ups

Of the two 4-2-3-1 variants that Van Marwijk uses, the expected double holding midfielder variant came out against Germany. Ever since the World Cup, Holland tends to use that system against equal or superior sides, while against inferior estimated opposition the deep-lying playmaker variant has helped them install more creativity in the side.

Kevin Strootman partnered captain Mark van Bommel in defensive midfield to shield the defensive four, while the left flank experiment of the Switzerland match, with Hoffenheim’s Braafheid and Babel starting at left back and at the left wing, was given another chance. This meant that Dirk Kuyt made another start from the right wing, playing in a very narrow and confusing inside wing position. Up front, Huntelaar replaced Van Persie as Van Marwijk seemed to have agreed with Arsenal’s Arsene Wenger on a single friendly for Van Persie.


Germany’s 4-2-3-1

Against Ukraine Löw experimented with a three-at-the-back two striker formation, which ended up in a 1-3 score at half time with Germany pulling two back in the second half. In the match, Löw turned to his usual 4-2-3-1 formation that involves intelligent midfield movement of the three central midfielders and central role for striker Klose, both literally and figuratively speaking.

With Schweinsteiger and Lahm not playing, Joachim Löw featured young Toni Kroos in midfield beside Khedira. Löw played Jerome Boateng at right-back and Dennis Aogo at left-back. Holger Badstuber partnered Mertesacker at centre-back. Formation wise, Germany’s midfield three kept nicely tight, while Kroos and Khedira took turns going forward, using excellent decision making to join the offense when needed.


Dutch midfield problems

The fifteen minutes between the kick-off and Müller’s opening goal illustrated several tactical differences between the two sides, although they were playing essentially the same formation.

The first issue concerned the level of pressing. Germany looked rather happy to sit back and have Holland circulate the ball between the centre-backs and defensive midfield up until around the halfway line. Holland, on the other hand, somewhere felt the need to aggressively press Germany’s possession as far as the goal keeper. In order to achieve this pressing, Sneijder regularly advanced beside Huntelaar, thereby severely depleting the Dutch central midfield area. At times Germany were able to circulate the ball past or around this first level of pressure into midfield and this allowed them to exploit the 3v2 advantage in that department.

Out of possession, Holland partly solved the problem of being a man down in central midfield with Kuyt’s confusing narrow role, where he acted more as a fourth central midfielder than as right winger, the role he would have been expected to take. The problem with this inside narrow role arose on turnovers, with Holland suddenly playing a very narrow formation, having difficulty creating enough space for their ball circulation, with a lot of difficulty for Sneijder to express himself. On top of that, Kuyt may be admired for his work rate, adding balance to a creative offensive team, but his movement between the lines and short passing skills are not what brought him to the national team.


Striker issues

Another interesting observation concerns the Dutch strikers. The issue of whether to play Klaas-Jan Huntelaar (KHJ) or Robin van Persie (RVP) is a matter of continuous debate, even more so with KJH seemingly scoring freely for his country and RVP doing the same for his club. Both striker play an inherently different game, and Van Marwijk’s two different 4-2-3-1 variants may demand two different types of players up front.

The offensive variant with the deep-lying playmaker added besides a single holding midfielder, the variant that worked very well during the Euro 2012 qualifying matches, mostly played against inferior opposition, demands poacher-like qualities, offered by KJH. The striker, in this formation, is mainly there to provide the finishing to the creative moves started by the offensive midfielder and the deep-lying playmaker.

The more defensive variant, with a double pivot of two holding midfielders, the variant that worked very well in the World Cup 2010, as well as in friendlies against Uruguay and Brazil, demands more creativity up front, coming from a deep-lying striker role as offered by RVP. The striker, in this particular formation, is there to assist in the construction of attacks and the create space for others to take advantage of.

Against Germany, the poacher striker in the double holding midfielder formation did not work, while the same can be said for RVP in the deep-lying playmaker formation in the recent Switzerland match.



The German goals

Thomas Müller’s opening goal crowned his sublime instinctive near post run, which saw him reduce the man-marking applied by Mathijsen to a non-existent level. After that, the German lead exaggerated the midfield related pressure problems that were already apparent at 0-0, but increased as the Germans looked comfortable without the need to apply early pressure on their opponents. Even before thirty minutes were played, Miroslav Klose finished off the best German pass and move attack of the game. Starting off with a Manuel Neuer goal kick, eight ground passes allowed Klose a long range header that he executed skillfully to drive the ball past Stekelenburg.

The third goal rewarded Mesut Özil for his excellent movement between the lines, as he combined with Klose and Müller and ended up placing the ball into an empty net after a combination through the heart of the Dutch defense.


In the end

This friendly highlighted several tactical issues in Van Marwijk’s team. The combination of the defensive double pivot midfield variant of the 4-2-3-1 and Huntelaar’s poacher qualities did not work. O nthe other hand, Huntelaar’s recent goal scoring glut during the Euro 2012 qualifying campaign showed his qualities to match the more offensive deep-lying playmaker variant much better, off course, taking into account the bias of using that system preferentially against inferior opposition.

Furthermore, the over-optimistic pressure on a high quality opponent like Germany proved counterproductive. And finally, to no surprise, the role of inside winger does not suit Kuyt very well.

Holland 0 – 0 Switzerland: Clever Swiss game plan unsettles Dutch offense

Friendly international matches are usually good for two things: testing out different tactics and/or assessing the usefulness of alternative players. In that regard, Van Marwijk must have had a useful experience to see his side play to a disappointing draw against Switzerland, who came out with a cunning strategy that proved very successful in negating the Dutch offensive strengths, while highlighting the lack of offensive alternatives.


The starting line-ups. Note Switzerland's narrow midfield and their high defensive line to go with the advanced pressing midfield.

Holland’s 4-2-3-1

Van Marwijk’s line-ups have always looked the same and this match was no exception to that. Generally, he has created two distinct variations of the 4-2-3-1 to choose from, based on the quality of the opposition Holland faces. Against equal or superior opposition he tends to opt for the double pivot of two genuine holding midfielders to protect the back four, like for example the most recent friendlies against Brazil and Uruguay, with Strootman and Nigel de Jong. And to break down inferior sides, he tends to introduce a second, deep-lying playmaker to break down the opposition, generally with Van der Vaart playing beside a holding midfielder. Against Switzerland it was the deep-lying playmaker variant of the two, which, by the way, did not contain any Eredivisie players in the starting line-up for the first time since Euro 2000.

In personal terms, Van Marwijk had to do without both of his first choice full-backs, as Van der Wiel and Pieters were both out with injuries. Further absentees are the long-term injured wingers Afellay and Robben and striker Huntelaar, while captain Van Bommel and midfielder Strootman will be rested. Holland fielded an all-Hoffenheim left wing, with Edson Braafheid and Ryan Babel, while Nigel de Jong partnered Van der Vaart in defensive midfield, with Van Persie in the striker role.


Switzerland’s game plan

Defending against superior opposition can generally be done in one of two different styles. Either committing yourselves and limiting the amount of possession and attacks by pressing aggressively in a compact midfield style, generally combined with a high defensive line that aims for off-side, or sitting back deep and absorbing the pressure, while trying to limit the damage done. Two excellent demonstration of the fact that both variants can obtain success against a top side are Athletic Bilbao’s recent aggressive man-marking approach that held Barcelona at 2-2 earlier this week, and Hercules Alicante’s deep retreat that brought them a 0-2 win in Nou Camp’s first match of the past season.

Otmar Hitzfeld had his team press Holland very aggressively and compactly in a zonal marking system, aiming to reduce the amount of opposition possession, while creating some danger themselves from midfield turnovers. The formation of choice was quite similar to Holland’s, a 4-2-3-1, and a high defensive line ensured that the amount of space between the high pressing midfield and the defensive four stayed limited.


Swiss pressure

Right from the off, Holland had a tough time dealing with the compact pressure applied by the Swiss. Their two defensive midfielders that characterize the 4-2-3-1 formation limited the operating space for advanced playmaker Sneijder, while deep-lying playmaker Van der Vaart was harassed constantly by narrow Swiss wingers and a defensively active central trio of Inler, Shaqiri and Dzemajli.

The Swiss strategy to allow both Sneijder and Van der Vaart virtually no time on the ball worked very well.  Not only did Holland fail to reach their usual home game possession rates over 60%, but the Swiss pressing won them some nice turnovers around the halfway line that led to some early goal scoring opportunities. On the other hand, on a few occasions they proved unable to provide enough pressing with some through-balls in behind the Swiss defensive line, most notably one for Ryan Babel, as a result.


Dutch alternatives

With both central playmakers virtually eliminated by the narrow and aggressive Swiss pressing, Holland resorted to circulating balls to the flanks. But, be it coincidentally or not, this was the area where all four first choice players were unavailable. In the first half, full-backs Braafheid and Boulahrouz were provided a fair share of possession, but failed to turn that into well constructed offensive moves, while in the second half they took such optimistic advanced positions that even circulating the ball towards them became problematic.

Left winger Ryan Babel could be identified as the most active of Dutch players, being granted a starting place in ‘Oranje’ for the first time in three years, but he failed to convert the handful of chances he was provided with, or created himself with outside-in runs, characteristic of his inverse winger role.



The second half

Come the second half, with the even more advanced position of both full-backs, Holland resorted more and more to a direct style of play, somewhere reminiscent of the World Cup 2010 reactive style of play. For example Sneijder’s counter-attacking long ball into space where Van Persie’s shot went only just wide reminded of his pass that launched Robben for Holland’s opening goal against Slovakia in the WC 2010 first knock-out round.

Some hope on the Dutch bench may have been raised by speculating on the fact that Switzerland would not be able to maintain their intense level of pressure come the final stage of the match, but their endurance was excellent and they maintained their work rate to the end.


In the end

The Dutch fans provided loud whistles of displeasure at the end of the match to voice their discontent at their team’s goalless draw, and manager Van Marwijk will have some homework to do. His team did not work their way around the compact central pressure provided by Switzerland and a lack of efficiency of possession in wide areas is definitely something to work on, although this might also improve with the return of several first choice players.

Uruguay 1 – 1 Holland: A narrow offensive formation without the finishing touch

In a re-match of the past World Cup semifinal, Holland drew 1-1 with Uruguay. Suarez’ late opening goal seemed enough for the win, but an extra-time header by Dirk Kuyt ensured that Van Marwijk kept his excellent record as national manager intact. In tactical terms, Van Marwijk experimented with a very narrow fluid front four, playing Van Persie behind striker Huntelaar.


Holland’s 4-2-3-1 for today

The starting line-ups

As if to underline the statement that simple numerical notations fail to deliver accurate descriptions of the positional relations on the pitch, Holland appeared in a totally different flavor of 4-2-3-1 today. In personal terms only two changes were made in comparison to the Brazil game four days ago, but in terms of playing style, a truly different team was seen today. Boulahrouz replaced van der Wiel at right-back and Robben was kept sidelined due to a slight inguinal strain, freeing up the much desired starting spot for Klaas-Jan Huntelaar up front. Van Persie dropped to the offensive midfield role, with Afellay now left and Kuyt right winger.


Uruguay’s 4-3-1-2

Although Uruguay’s formation was not all that different from the 4-3-1-2 they fielded against Holland in the World Cup semi-final, the return of Luis Suarez, who was suspended for that game after his handball against Ghana in the quarter-final, made quite an impact in tactical terms. The front three now consisted of three true strikers, which initially led to a large gap between the midfield and the front three.

All three strikers carry an inherent talent for roaming and drifting, as Suarez, Forlan and Cavani are all used with a lot of positional freedom at their respective clubs. Therefore, they regularly dropped off and cycled their positions amongst them. In midfield and defense most players kept to a disciplined role to compensate for the offensive nature of the front three.


The first half

Although Van Marwijk fielded another 4-2-3-1 variant, in terms of playing style, his changes made quite an impact. Holland used a high degree of positional freedom among their offensive four players. Not only did Huntelaar and Van Persie, both nominal, although very different, central strikers, switch position constantly, but also Afellay tended to switch with the offensive central midfield player to take up the role that he performed so well against Brazil. On top of that, even Kuyt played mainly as an inside winger, which made the whole attacking line-up quite narrow.

The narrowness was well expressed on the right flank, where Holland relied on Boulahrouz to provide width there, which led to no less than 18 runs from deep from the Holland right-back. Admittedly, he didn’t have a direct opponent for most of the time, with Uruguay’s strikers all having a tendency to drift to the right, but Boulahrouz’s qualities are nowhere near Van der Wiel’s offensive skills and it would have been highly interesting to see the Ajax youngster in a match like this.

For the first quarter of the match, Holland’s narrow front four did good business. They maintained a high level of pressure, winning a lot of early balls and their short ground combinations were a joy to watch. Uruguay suffered from a ‘broken formation’ problem during that stage of the game, allowing De Jong and particularly Strootman to easily control the central midfield area, winning a lot of balls early in Uruguay’s possession.

It took until about the 25th minute for Uruguay to find the right balance between their midfield and offensive lines. Two of Cavani, Forlan and Suarez consequently dropped deeper, which helped change the orange-dominated first 25 minutes. Uruguay seemed more able to control possession and worked their way to some chances too. The best of those chances, a quick break through Suarez should have seen Cavani hit the back of the net with a header, but Pieters arrived only just in time to clear the ball off the line.


A fine line of balance

The before-mentioned attack illustrated Holland fragility playing this narrow-offensive formation. With Van Persie in the offensive midfielder role, Holland actually played a 4-2-4 formation in possession. Particularly with the wingers taking up narrow positions it was difficult for the two of De Jong and Strootman to defend the wider midfield areas.

So any unexpected loss of possession would allow Uruguay the chance for quick breaks starting from those areas, of which they had a handful during the first half.


The second half

Van Marwijk did try to solve the first half issues by adapting his wingers from the start of the second half. Afellay and Kuyt played wider and less offensive. With Van Persie initially occupying rather advanded positions, this turned the formation in a 4-4-2 shape. However, the fluidity remained as both 4-2-3-1 and 4-4-2 seemed correct at different phases of the game.

Although it started along the competitive lines of the first half, the game gradually adopted more and more friendly-like characteristics during the second half. No less than eight substitutions interrupted the flow of the game and up until Suarez’ late opening goal, the true competitive spirit was lacking.

However, Van Marwijk will be truly pleased with Kuyt’s winner in extra-time, which ensured that Holland maintained its excellent record of no ’90 minutes’ losses since September 2008


In the end

It’s interesting to see Van Marwijk taking the occasion of two top level friendlies to experiment with first defensive training in a disciplined 4-2-3-1 against Brazil and now a narrow offensive formation against Uruguay. Admittedly, a draw was probably a fair result as Holland’s defensive wide frailties were well exposed after Uruguay started dropping two forwards deeper to connect with their midfield.

With the front four playing this narrow, the much needed width could have been provided by playing with wing-backs. In this match however, Boulahrouz’ offensive shortcomings were well illustrated by the lack of danger coming from his 18 runs from deep. But with Gregory van der Wiel, Holland has an ideal candidate for this kind of position. It will be interesting to see whether this narrow 4-2-3-1 line-up will be used in the near future, and if so, how much of a difference Van der Wiel can make.

Brazil 0 – 0 Holland: Lessons from a useful friendly

In what was beforehand regarded as a potential ‘unfriendly-like friendly’, Holland kept Brazil at 0-0 in a rather disappointing match, more so from the host’s perspective than from the guest’s. From a Dutch perspective, several interesting lessons were to be learned. For one, goal keeper Tim Krul made an impressive debut, keeping a clean sheet in the process. Furthermore, the absence of Sneijder and Van der Vaart saw a return to a more genuine double holding midfielder version of the 4-2-3-1. This system, that Van Marwijk also used during the World Cup, offers more defensive stability than the 4-2-3-1 with a deep-lying playmaker and it proved itself with a clean sheet in this difficult away match. In most matches Van Marwijk will probably need the more offensive version of the 4-2-3-1, including the deep-lying playmaker, to break down inferior opposition, but a more defensive alternative seems welcome against equal or superior opposition, like for example  during the Euro 2012 tournament.


Brazil’s 4-3-3

As expected in the build-up to the coming Copa America, Mano Menezes fielded a full-strength first team. However, several interesting choices were to be seen in it. The first one being the left-back position, where Real Madrid regular Marcelo wasn’t even selected for this match and Fenerbahce’s Andre Santos played instead.

In midfield, the same three players from Brazil’s previous friendly featured in a compact triangle, with Liverpool’s Lucas Leiva acting as the holding midfielder. This relatively sober and compact midfield meant that any creativity had to come from the wide attackers, Robinho on the right and 19 year old Neymar on the left. Up front, Fluminense captain Fred played the classic, rather static number nine role, allowing both wide players to connect with him at feet and express their creativity.


Holland’s 4-2-3-1

The starting line-ups

The main absentees in Van Marwijk’s selection were Maarten Stekelenburg, Wesley Sneijder and Rafael van der Vaart. And with second choice goal keeper Michel Vorm also out injured and World Cup third choice veteran goal keeper Sander Boschker no longer featuring on a regular basis for Twente, some choices had to made there. Van Marwijk allowed Newcastle’s Tim Krul his debut, keeping N.E.C.’s Jasper Cillessen on the bench.

Up until the final minutes before the kick-off, speculation was still going on about the adjustments made in the absence of Sneijder and Van der Vaart. The latter has firmly established himself as Holland’s deep-lying playmaker with excellent performances in the recent Euro 2012 qualifying campaign. A true one-for-one substitute in this role would only be Barcelona’s Ibrahim Afellay, who acted in this role during his final season and a half at PSV. But using Afellay in this deep-lying role would require someone else to step into Sneijder’s shoes in the offensive midfield position. Using Van Persie here and playing Huntelaar as the lone striker would seems the most rational approach then, but Van Marwijk opted for a different solution.

Perhaps pressed by the offensive qualities offered by both Robinho and Neymar, he played two genuine holding midfielders, which allowed either of them to assisted their full-back in defending Brazil’s main offensive threats. Utrecht’s Kevin Strootman was fielded beside Nigel de Jong, with Afellay in a central offensive midfield role and Robin van Persie up front.


Two teams in different phases

The most interesting aspect of the game was the fact that both sides went into it with completely different intentions. Brazil is one the brink of the important Copa America tournament, which will provide the final series of competitive matches before the 2014 World Cup is contested in their home country. No less than a win will do for the expectant Brazilian fan base, and therefore, for Mano Menezes to keep his side on track to revenge the loss of the 1950 World Cup, the only ever before contested on Brazilian ground.

In contrast, the Dutch squad managed an even impressive as comfortable 100% record from the post World Cup qualification series for the Euro 2012 tournament. With most players nearing the end of a long season and no major tournament in sight, focus will be on long-term development and laying a foundation for Van Marwijk’s next goal: the Euro 2012 tournament.


The Dutch defense

The first half of the match was characterized by a very defensive stance of the Dutch team, leaving the initiative to Brazil, who had a hard time creating chances against the disciplined defensive structure of their opponents. It was almost as if Van Marwijk set his team out on a defense training mission, with both holding midfielders playing a very conservative role and always present to assist their full-backs on covering Brazil’s main threats: Robinho and Neymar.

A further sign of Van Marwijk’s defensive intentions was the deep positioning of wingers Robben and Kuyt. This prevented Brazil’s full-backs from overloading their counterparts, which is a key element of their game and has become Dani Alves’ trademark at Barcelona. With defensive winger Kuyt tracking his every run, Alves’ presence was hardly felt in the first half.

The third sign of the Dutch intentions was Van Persie’s positioning. He consequently dropped to the level of Lucas Leiva during Brazil’s possession, which freed up a midfielder in terms of zonal marking. This also allowed the aforementioned doubling-up on the wings without conceding space in front of the central defense zone.


Brazil’s answer

For the entire first half, the Dutch disciplined positioning held out and Brazil had a tough time finding space for their attacks, while the Dutch offensive quartet proved dangerous on breaking plays. But things were slightly different after the break. While in the first half both Robinho and Neymar mainly occupied wide positions, aiming for wide dribbles and service to striker Fred, in the second half they had much more positional freedom. Frequently drifting inside, they created more space for Andre Santos and particularly Dani Alves to make their overlapping runs.

On top of that, Elano took up a more offensive role, appearing in the opposing box now and then, and his through-ball for Neymar created one of the best goal scoring opportunities of the game. As a result of their more offensive intentions and positioning, Brazil started winning possession in their opponent’s half, resulting in a handful of goal scoring chances, as opposed to hardly any during the first half.



Substitutions, substitutions, and oh, a red card

Most international friendlies tend to become messy after the hour mark, when loads of substitutions disturb the pattern of play. This match was no exception to that trend, and this was even more true after the Ramires red card, for a foul on Robben, just like Felipe Melo during the World Cup quarter final. In the end neither side found the net and loud whistles of the home fans were heard as the teams cleared the pitch.


In the end

Focussing on the Dutch team, some interesting defensive lessons were to be learned from this friendly. In that sense, it was certainly a worthwhile effort at this stage of the season.

In personal terms, goal keeper Tim Krul made an impressive debut in difficult circumstances. He made a number of excellent saves to help his team towards the goal of keeping a clean sheet. Of further mention is the performance of Kevin Strootman, who made his first start for the national team on this World class level. It makes it hard to remember that he played his matches for second tier side Sparta as recently as six months ago.

Van Marwijk opted for a genuine 4-2-3-1, much like the system he used during the World Cup. As we know, during the Euro 2012 qualifying campaign, the system got reworked to a deep-lying playmaker 4-2-3-1, which is a more effective tool in breaking down inferior defensive sides. Therefore this difficult away friendly proved an excellent occasion to train the alternative, more defensively stable, system. And if a clean sheet is what it’s supposed to be judged by, it was a success.


Kevin Strootman tackling Neymar, only half a season after making the step up to the Eredivisie


More on the same match:

Jack Lang (@snap_kaka_pop) provides the Brazilian view of the match 

Keir Beals (@kingkeir) studied the Van der Wiel – Neymar match-up 

Ajax: een terugblik op de 3-1 tegen Chelsea!

Ajax had op papier de meest aansprekende tegenstander van alle Nederlandse clubs in de oefencampagne. Regerend Engels kampioen Chelsea. Op het scorebord prijkte na 90 minuten een ferme 3-1 overwinning voor de Amsterdammers. Maar wat heb je aan een tegenstander op papier en een stand op een scorebord?

De opstellingen

Ajax trad in de halflege ArenA met een gemankeerd eerste elftal aan. Van de beoogde basis stonden slechts Enoh, Vertongen, Alderweireld, Anita en doelman Stekelenburg stonden op hun vaste positie. Siem de Jong werd van schaduwspits tot waarnemend spits benoemd en Zeegelaar, Sarpong, Eriksen, Lindgren en zelfs Oleguer kregen de kans om hun claims voor speeltijd kracht bij te zetten.

Chelsea trad zelfs vrijwel geheel in een B-formatie aan. Alleen John Obi Mikel en Michael Essien zijn normaal gesproken bekende gezichten in de basis van de Londense club. Voor Nederland was het aardig om de talenten Jeffrey Bruma en Patrick van Aanholt op vaderlandse bodem in actie te zien. Nieuwe aanwinst Yossi Benayoun, voor 7 miljoen overgenomen van concurrent Liverpool, maakte zijn opwachting vooralsnog niet.

De zomer

Overigens komt het financiëel verschil tussen Ajax en een topclub als Chelsea ook deze zomer weer aardig naar voren. Terwijl bij Ajax het salaris van El Hamdaoui een brug te ver is geeft Chelsea even zes miljoen uit aan een 17-jarige Tsjechisch talent (Kalas) en drie miljoen aan een Kroatische keeper van ook 17 jaar (Delac). Naar verluid heeft Ajax op het moment van schrijven een akkoord bereikt met Emile Mpenza, Belgische spits, 32 jaar en afgelopen seizoen in de Zwitserse competitie goed voor 21 treffers in 31 optredens. Kennelijk kan je op elke leeftijd nog godenzoon worden… Mpenza zou dan de eerste aanwinst zijn om het vertrek van Kennedy, Pantelic, Gabri en Rommedahl op te vangen en dan is het aanblijven van Suarez, Van der Wiel en Stekelenburg nog lang geen zekerheid. De soap ging zelfs zo ver dat trainer Martin Jol dreigde vreemd te gaan met het Engelse Fulham, alwaar hij in de belangstelling stond na zijn eerdere relatie met Tottenham. En de verhoudingen tussen club en trainer liggen kennelijk zo dat de club om de relatie in stand te houden toch nog enkele verborgen laatjes wist open te trekken. Ook Ajax-voorzitter Rik van den Boog ontging de parallel met de liefde niet: “Natuurlijk heb ik liever dat Jol flirt met een vrouw dan met een club, maar dat is voetbal.” Ajax is een club die altijd in beweging is, maar of dit de beweging is waar we op zitten te wachten?

De beelden van de wedstrijd waren ondertussen niet live, maar wel integraal met een half uur vertraging op RTL7 te zien. Wat een merkwaardig beeld, te meer omdat niemand op RTL er met een woord over repte dat de wedstrijd in feite al goed onderweg was terwijl de kijkers een uitgebreide voorbeschouwing voorgeschoteld kregen. Op zich niet erg hoor, een wedstrijd wat vertraagd uitzenden, maar kom daar gewoon voor uit…

De wedstrijd

Goed, het spelbeeld dan. Dat werd natuurlijk direct gekleurd door de vroege 1-0 van Ajax, of eigenlijk van verdediger Bruma van Chelsea die zijn keeper Turnbull passeerde met een verkeerd geraakte kopbal op een goede voorzet van Christian Eriksen, die frequent van positie wisselde met Sarpong. Daarna zagen we een aanvallend Chelsea, waarbij het spel in eerste instantie breder werd gehouden dan we van het ‘echte’ Chelsea en hun frequent gebruikte 4-1-2-1-2 opstelling gewend zijn. In het afgelopen seizoen domineerde Chelsea met een ‘narrow diamond’ variant het centrale middenveld volkomen, waarbij de fysieke kracht van Obi Mikel als verdedigende middenvelder en Essien meer centraal gecombineerd werd met de balcontrole van spelers als Ballack en Deco.

De 4-2-3-1 verdediging van Ajax

Hier zien we een ander beeld. Deze opname komt uit het begin van de wedstrijd, kort na de 1-0. Chelsea valt aan en opvallend is de positie van de vleugelspitsen van Chelsea, zeer dicht tegen de zijlijn aan. Ajax verdedigt volgens het bekende 4-2-3-1 principe, het centrum kort op elkaar, de backs dichtbij de centrale verdedigers (rood) om geen ruimte voor opkomende mensen weg te geven. Dit betekent automatisch meer ruimte aan de zijkanten, die dan moeten worden verdedigd door de teruglopende vleugelaanvallers (geel). In het centrum zorgen de controlerende middenvelders ervoor dat er geen braakliggend terrein voor de verdediging ontstaat. Op deze manier is Ajax bij balverlies met acht verdedigend ingestelde spelers goed voorbereid op wat komen gaat. Slechts de blauw gemarkeerde spits en aanvallende middenvelder hebben geen verdedigende taak zodra Chelsea de bal naar voren heeft verplaatst. Tegen de sterkere tegenstanders zullen we Ajax buiten balbezit op deze manier vaak voorde dag zien komen.

De 4-2-3-1 verdediging zoals het niet hoort…

Op de bovenstaande opname is het tegendoelpunt van Chelsea in de maak. Knullig balverlies van Enoh op het middenveld is hier juist aan vooraf gegaan, maar dit zou niet fataal hoeven zijn als er niet al meer dingen mis waren. Let op het stuitende verschil met de eerdere opname. Nu zijn er geen acht, maar slechts vier spelers van Ajax op hun verdedigende posten aanwezig. Met name de zeer vooruitgeschoven positie van de backs Oleguer (boven in beeld) en Anita (nog juist onder in beeld) is cruciaal. Hiermee ontstaat een drie-tegen-twee situatie die Chelsea goed uitspeelt. Bij terugkijken van de minuut voorafgaand aan deze goal valt op dat Ajax eigenlijk volledige controle heeft. Er is langdurig balbezit en de keuze om de backs zover naar voren te positioneren is bepaald niet geforceerd. Anita kiest voor een aanvallende actie op de linkerflank, maar de balans mist omdat Oleguer precies  hetzelfde doet op de rechter flank. Tegen een matige eredivisieclub zou Ajax hiermee wel wegkomen, maar op dit hogere niveau duidelijk niet…

De manier waarop Ajax kort hierna de 2-1 maakte verdient evenals de 1-0 geen uitvoerige analyse. Een blunder van keeper Turnbull zorgt ervoor dat gelegenheidsspits Siem de Jong eenvoudig de bal in een leeg doel kan schuiven. De associatie met de manier waarop het Nederlands elftal op het WK in Zuid-Afrika regelmatig vrouwe Fortuna aan zijn zijde vond is makkelijk gelegd. Het vervolg van de wedstrijd werd, met name in de tweede helft, verstoord door twaalf wissels in de tweede helft. Reden waarom deze analyse tot de eerste helft beperkt blijft. Wel maakte knuffelspits Suk opnieuw een doelpunt, tot groot vermaak van het Suk-Suk-Suk scanderende Ajax-publiek.

De conclusie

De blik omhoog…

Ajax met de terugkerende WK-gangers Suarez, de Zeeuw en van der Wiel zal de strijd in de eredivisie zeker aankunnen, maar of de komst van alleen Mpenza het verlies van Kennedy, Gabri, Pantelic en Rommedahl kan opvangen is maar zeer de vraag. Ajax schijnt nog in de markt te zijn voor een rechter vleugelaanvaller, maar zal ook hiermee niet de impuls krijgen die bijvoorbeeld van concurrent PSV, na het aantrekken van meerdere versterkingen voor de basiself, wel verwacht mag worden.

Het lijkt erop dat de tendens van de laatste tien jaar intact blijft. Ajax als leerschool voor binnen- en buitenlands talent dat, nog voordat de bloei volledig is ingezet, de lokroep van de Europese top niet kan weerstaan. Voor Ajax-fans mag het morgen 31 augustus zijn, zodat we weten dat Stekelenburg, Suarez en Van der Wiel de roodwitte kleuren nog minstens een half jaar zullen verdedigen. Het lijkt erop dat dat wel een ronde of wat aan Europees voetbal gaat schelen. Eerst maar eens tegen PAOK… Volgende afspraak: aanstaande woensdag, kwart voor negen!

Feyenoord… wordt 2011 het jaar van de waarheid?

Mario Been.

Assistent trainer van Feyenoord tussen 1999 en 2004: viermaal de derde plaats en eenmaal de tweede. Vertrokken om zijn eigen carrière als hoofdtrainer te starten: nog slechts één derde plaats in de eerstvolgende vijf seizoenen voor Feyenoord, nog een keer vierde, maar ook zevende, zesde en weer zevende. Europees voetbal aan de Maas was ineens geen zekerheidje meer. En toen kwam hij terug…

De verlosser van Feyenoord! Super Mario helpt Feyenoord op de been! Associaties met Barack Obama en Ché Guevarra waren niet van de lucht. Zie bijvoorbeeld de fraai gemaakte afbeelding hiernaast.

Het eerste seizoen onder Mario Been sloot Feyenoord af met de vierde plaats, verwachtingen ingelost en de lijn omhoog lijkt ingezet. Dat maakt het komende seizoen tot het seizoen van de waarheid. Mario mag nog duizend keer niet stuk kunnen bij de harde kern van de Feyenoord supporters, maar als Feyenoord dit seizoen niet tenminste de derde plaats haalt dan is ook Mario geen verlosser. Dan winnen argumenten als ‘geld’, ‘clubstructuur’ en ‘organisatie’ het van sentimenten als ‘clubgevoel’, ‘traditie’ en ‘historisch besef’. Maar hoe staat de geplaagde club uit Rotterdam Zuid er nu voor? Een blik in de selectie en een half oog op de wedstrijd tegen naburig Dordrecht…

In de Nederlandse competitie is er één ding op tactisch gebied wel erg eenvoudig. Een team kent vier verdedigers. Geen drie, geen vijf. Misschien dat dit seizoen wat maaltijd variatie gaat bieden, maar misschien ook dat Sinterklaas dit jaar echt bestaat. Het middenveld kent al meer variatie. Drie- of viermans middenvelden, die dan resulteren in drie- of tweemans voorhoedes. Uiteindelijk zijn sommige van deze 4-3-3 varianten dan nog wel als modern 4-2-3-1 uit te leggen, maar met die drie variaties (4-4-2, 4-3-3, 4-2-3-1) heb je het dan ook zo’n beetje gehad. Gelukkig zijn binnen deze grofstoffelijke termen diverse variaties aan te brengen, analyses te maken en patronen te illustreren. En dat gaat 11tegen11 nou precies brengen het komende seizoen.

Als we de huidige selectie van Feyenoord tegen het licht van de keuze tussen 4-4-2, 4-3-3 en als variatie 4-2-3-1 houden komen we tot de volgende analyse.

De centrale verdedigers hebben in alle drie de systemen een vrij vergelijkbare rol. Daarbij komt dat nieuwe aanvoerder Vlaar en vaste waarde Bahia misschien wel de meest zekere basisspelers van Feyenoord zijn.

Voor de positie van linksback heeft Feyenoord op huurbasis de jonge Deen Michael Lumb voor een jaar vastgelegd. Hij is ‘om niet’, zoals Don Leo Beenhakker het fraai verwoordde, van Zenit gehuurd en dat zal niet zijn om de bank warm te houden. Als rechtsback zal Dani Fernandez de jonkies de Vrij (18) en Schenkeveld (18) graag achter zich houden om zijn aantal van slechts vijf optredens in het hele vorige seizoen te overtreffen. Nu Schenkeveld voor minstens een half jaar aan het herstel van zijn kruisband mag werken lijkt de concurrentie vooral tussen Fernandez en de Vrij te gaan.

Op het middenveld geeft Mario graag de voorkeur aan drie vrij centraal spelende mensen die dan meestal in een driehoek met de punt naar voren opereren. Wanneer dan de beide achterste middenvelders meer controlerend opereren en de ‘punt’ dichter op de spits gaat spelen komt de formatie in de buurt van een 4-2-3-1 en wanneer de drie middenvelders juist dicht op elkaar blijven spelen is een 4-3-3 een passender omschrijving. Dit heeft ook implicaties voor de vleugelaanvallers. Zij zullen namelijk de balans moeten bewaren afhankelijk van de rol van de meest aanvallende middenvelder. In een 4-2-3-1 moeten de vleugelspitsen meer verdedigende taken uitvoeren. Denk bijvoorbeeld aan Kuijt op het WK. Omgekeerd moet in een 4-3-3 de centrale middenvelder meer verdedigend werk opknappen, zodat de andere twee middenvelders zich meer naar de flanken kunnen richten. Dit vrij technische verhaal is de kern van de analyse van Feyenoord in het komende jaar. 4-2-3-1 versus 4-3-3, aanvallen via het centrum versus over de vleugels. Deze tweestrijd zal nog vaak hier terugkomen.

Zowel in de 4-2-3-1 als in de 4-3-3 variant zal Been uitgaan van twee meer behoudende, controlerende centrale middenvelders. Gezien het afgelopen jaar zal zijn voorkeur waarschijnlijk uitgaan naar Karim el Ahmadi en Leroy Fer. Voor de centrale rol op het middenveld wordt het iets lastiger te voorspellen. Het voorbije jaar speelde Jonathan de Guzman vaak in deze belangrijke rol, maar hij is tranfervrij en ziet zijn toekomst buiten Rotterdam. Dit seizoen lijkt de rol als centrale spelmaker te gaan tussen de Rotterdamse talenten Georginio Wijnaldum en Luigi Bruins. Hoewel het bruggetje tussen Mario en Luigi bijna te makkelijk is om te leggen, lijkt Wijnaldum toch de meer constante speler op het moment.

Dan de cruciale vleugels. In een 4-2-3-1 systeem wordt een hybride rol van deze spelers verwacht. Verdedigers bij balverlies, aanvallers bij balbezit. Feyenoord heeft in de huidige selectie niet veel spelers die de rol op het lijf geschreven is. Spelers als Cissé, Biseswar en ook aanwinst Ruben Schaken hebben toch meer talent bij balbezit dan werklust bij balverlies. Een keuze voor 4-3-3 ligt daarom op dit moment meer voor de hand. Dan zou Wijnaldum centraal een iets behoudender rol moeten krijgen om de vleugelspelers de gelegenheid te geven om ook bij balverlies al met de volgende Feyenoord aanval bezig te zijn.

Als centrale spits tenslotte mogen de ervaring en de jeugd het uitvechten in de persoon van Tomasson tegen Smolov en Castaignos. Het Deense clubicoon van Feyenoord is met 33 jaar inmiddels wel bijna net zo oud als beide talenten samen, maar zijn ervaring en zijn talent om zonder bal precies op de juiste manier te bewegen kunnen dit jaar wel eens heel belangrijk gaan zijn.

Ook Feyenoord wacht een warm seizoen. En laten we één ding afspreken. Als Mario niet minstens derde wordt dan is hij geen verlosser…

Dinsdagavond Sint Truiden – PSV! Meer zicht op de basis van het komend seizoen?

Waar Ajax het deze week live op RTL en hier in korte versie op YouTube deed met een zeer matig optreden tegen een zeer gerenommeerde tegenstander in de vorm van FC Porto doet concurrent PSV het dinsdagavond anders. Niet op de Nederlandse TV, een weinig bekende tegenstander dichtbij huis, maar hopelijk met een sprankelender optreden dan de Amsterdammers.

VV Sint Truiden is de tegenstander voor de Eindhovenaren en na de 4-1 tegen FC Den Bosch en de magere 3-2 tegen stadgenoot Eindhoven wordt het tijd voor wat serieuzer werk. Zaterdagavond werd al met 1-0 gewonnen van het Engelse Ipswich Town in de afscheidswedstrijd van voormalig aanvoerder Timmy Simons, die zijn carrière voortzet in de Bundesliga bij 1. FC Nürnberg, waar PSV overigens op zaterdag 24 juli nog tegen oefent.

En dinsdagavond nemen de PSV-ers het op tegen Sint Truiden. Sint Truiden is misschien niet zo’n bekende naam, maar eindigde in de Belgische Eerste Klasse het voorbije seizoen knap op een vijfde plaats en miste uiteindelijk de kwalificatie voor de derde voorronde van de Europa League op een haar nadat de play-offs werden verloren van Genk.

Bij Sint Truiden speelt één voormalig PSV-er, al zal de naam Yannick Rymenants niet bij iedereen belletjes doen rinkelen. Deze 21-jarige Belgische aanvaller wist na een jeugopleiding bij PSV geen plaats in de selectie af te dwingen en ging afgelopen zomer transfervrij naar Sint Truiden. Verder heeft afgelopen jaar keeper Simon Mignolet, speler van het jaar in België, nadrukkelijk in de belangstelling gestaan van PSV, maar hij werd uiteindelijk voor 2,5 miljoen euro verkocht aan het Engelse Sunderland waar hij het de geblesseerde Schotse nationale doelman Craig Gordon moeilijk mag maken.

Nieuwe gezichten zijn er zeker bij de Brabanders, al zit daar ook een oude bekende bij. Wilfred Bouma zou namelijk na vijf jaar Aston Villa graag zijn terugkeer op het oude nest willen maken. Hij traint voorlopig mee met de selectie in de hoop dat Rutten hem in de selectie van PSV voor het komende jaar zal opnemen. PSV nam in de zomer niet alleen afscheid van Simons, maar ook werd het contract van de tegen Brazilië toch indrukwekkende André Ooijer niet verlengd, gaat Dirk Marcellis zijn geluk beproeven bij AZ en werd definitief afscheid genomen van Mike Zonneveld. Over Andy zullen we het in dit verband maar niet hebben.

Nieuwe aanwinst Marcelo, hier nog met het shirt van Wisla Krakow in handen

Zekere aanwinsten zijn er ook. Centrale verdediger Marcelo, 23 jaar oud, werd voor bijna 4 miljoen euro overgenomen van Wisla Krakow. De kopkracht van deze sterke verdediger is niet te missen in dit compilatie filmpje met overigens de indrukwekkende muziek van het Kronos Quartet eronder! Voorlopig zal Marcelo zich nog niet in het PSV shirt mogen laten zien. Zijn werkvergunning is nog in bewerking en vooralsnog is niet bekend wanneer hij zijn debuut zal mogen maken.

Naast Marcelo werd Atiba Hutchinson transfervrij overgenomen van FC Kopenhagen. Een heel ander type speler, heel andere muziek, maar net zo goed een YouTube filmpje waar PSV fans moed van mogen krijgen. Hutchinson heeft de bijzondere combinatie van zowel de Canadese nationaliteit als die van Trinidad en Tobago, speelt centraal op het middenveld en maakt na vijf seizoenen jaar in de Deense competitie nu de stap omhoog naar PSV. Verder heeft PSV van AZ de watervlugge Jeremain Lens overgenomen, het afgelopen seizoen bij de Alkmaarders goed voor 12 treffers en 8 assists in 32 wedstrijden en uiteindelijk zelfs lang deel van de voorselectie van het Nederlands Elftal voor het WK in Zuid-Afrika.

Normaal gesproken treedt PSV aan in een vrij standaard 4-4-2 formatie en er is tot nog toe weinig reden om aan te nemen dat trainer Fred Rutten daar dit jaar van af zal wijken.  En zelfs een prognose voor de basiself van PSV voor het seizoen 2010/11 is op dit moment nog niet te geven. PSV heeft veel spelers in de selectie die dichtbij elkaar zitten qua niveau en dit zal Rutten in staat moeten stellen om te rouleren, spelers zo nodig rust te geven en een lang en slopend seizoen goed door te komen. In het doel lijkt de verdeling wel duidelijk. Isaksson zal de voorkeur boven Cassio Ramos krijgen, al spreken alle geruchten omtrent het eventueel aantrekken van Mignolet om Isaksson te vervangen niet het gewenste vertrouwen in de Zweed uit.

Achterin zal aanwinst Marcelo de strijd aan moeten gaan met erkende krachten als Maza Rodriguez, nog actief met Mexico op het WK, Vukovic, aan het eind van vorig seizoen aangetrokken en de nog altijd niet vertrokken Salcido. Op het middenveld lijken slechts Dzsudzsàk en Afellay zeker van hun basisplaats. Voor de overblijvende twee plekken maken Bakkal, Hutchinson, Engelaar, Wuytens en misschien Amrabat aan de rechterkant kans. En voorin strijden Toivonen, Koevermans, Lens en de in genade aangenomen Jonathan Reis om de beschikbare twee spitsposities. En dan zou deze week wellicht Marcus Berg op huurbasis ook nog de overgang van HSV naar PSV maken.

Het wordt een interessant seizoen voor PSV. Afgaand op de versterkingen is PSV er dit seizoen van alle Nederlandse clubs met afstand het meest op vooruitgegaan en daarmee zijn de Eindhovenaren, meer nog dan het afgelopen jaar, wat 11tegen11 betreft de te kloppen ploeg voor de titel.

Portugese lessen voor een groeiend Groningen

Groningen ging gisteren met 4-2 onderuit tegen Vitoria Guimaraes in de eerste van twee oefenwedstrijden in evenzoveel dagen. Zoals de hele oefencampagne reeds het geval is startte de nieuwe trainer Pieter Huistra beide helften met twee verschillende elftallen, waardoor het niet moeilijk te zien in welke spelers hij de basis van zijn team ziet en welke, voornamelijk jonge talenten voor hun plek mogen knokken het komende jaar. Het tactische plan bestond inderdaad zoals gisteren voorspeld uit een 4-2-3-1 opstelling, zoals we die ook van de meeste grote teams op het WK kennen. Ondanks de afwezigheid van basisspelers Holla en Andersson, die beiden geblesseerd zijn en Enevoldsen en Matavz, die rust krijgen na het WK, is de aanpak die Huistra voor ogen staat duidelijk.

Wat ook duidelijk is is dat er nog wel wat werk aan de winkel is. Op zich is dat niet zo verwonderlijk in deze fase van het seizoen, maar het is te bezien of Huistra het ambitieuze 4-2-3-1 systeem op tijd van de grond krijgt. Naast het inpassen van de nieuwe aanwinsten Tadic op de linkervleugel en Ivens als rechter centrale verdediger krijgt rechtsback Maikel Kieftenbeld,  na twee seizoen in de basis bij Go Ahead Eagles, nu de kans om zich op het hoogste nationale niveau te manifesteren.

Laten we voor deze beschouwing vooral uitgaan van de eerste helft, aangezien buiten de beide doelmannen slechts de vier verdedigers van Vitoria Guimaraes na de rust op het veld terugkeerden. De eerste tien à vijftien minuten waren de gevaarlijkste kansen voor FC Groningen, dat met name een sterke linker kant liet zien. Linksback Stenman vervulde in deze fase de rol die je een back in het 4-2-3-1 systeem graag ziet doen: veel opkomend, zijn tegenstander hiermee dwingend hem te verdedigen in plaats van andersom en uiteindelijk over Dusan Tadic heen te gaan en de voorzet af te leveren waaruit de 0-1 ontstond. Aan de andere zijde speelde Kieftenbeld, misschien bewust zo geïnstrueerd, misschien om aan het niveau te wennen, in een meer ingehouden rol, waardoor de balans goed in het elftal bleef. Overigens zijn alle zes doelpunten op deze site te zien.

Hierna raakte FC Groningen echter de controle kwijt en ontstond, met name op het middenveld, te veel ruimte voor de Portugezen om de combineren. Twee dingen sprongen hierbij in het oog.

Allereerst het voorspelde zwakke meeverdedigen van Gonzalo Garcia Garcia. De evolutie waaruit het 4-2-3-1 systeem is ontstaan is in feite simpel. Waar een tegenstander in een 4-4-2 systeem speelt kun je op het middenveld een 3-tegen-2 situatie creëren  door een spits terug te trekken naar het middenveld, en dat zou vandaag Garcia Garcia moeten zijn. Denk hierbij aan de rol van Wesley Sneijder op het WK. Essentieel onderdeel van deze gedachte is dat bij balverlies de aanvallende middenvelder zich ook gedraagt als een centrale middenvelder van een team dat niet in balbezit is. Dat betekent jagen, druk zetten op de veelal centrale opbouw van de tegenstander. En dit ligt niet in de natuur van Gonzalo Garcia Garcia. Hoewel je wel ziet dat hij deze instructie probeert op te volgen liggen zijn kwaliteiten simpelweg niet op dit gebied. Vergelijk zijn situatie met die van Diego bij Juventus het afgelopen seizoen in deze analyse door Tomwfootball. En concludeer dat een trequartista als Garcia Garcia een anachronisme in het moderne voetbal is. Het is voor FC Groningen te hopen dat Petter Andersson snel weer fit is en zijn oude niveau na lang blessureleed dit seizoen weer zal halen.

Het tweede punt waardoor FC Groningen voor rust op achterstand kwam laat zich goed illustreren door een opname van het eerste doelpunt van Vitoria Guimaraes. De linies van Groningen zijn met kleuren gemarkeerd, de verdediging rood, de controlerende middenvelders oranje, de vleugelaanvallers geel en de aanvallende middenvelder blauw. Het probleem is het gat in de verdedigende linie, aangegeven met de stippellijn. Dit gat onstaat doordat rechter centrale verdediger Ivens uitstapt om zijn man te volgen, niet toevallig spits Edgar, in de voorbeschouwing gisteren aangegeven als dè man bij Vitoria Guimaraes. Hierdoor moet Granqvist zover naar centraal opschuiven dat ook hij rechts van de as van het veld komt te staan. Stenman kan gezien de positie van zijn direct tegenstander het gat niet opvullen en Sparv ziet het wel, maar te laat. De inschuivende man is niet meer tegen te houden en Vitoria Guimaraes maakt door middel van deze fantastische aanval de 1-1.

Wat er in deze situatie door elkaar loopt is de zonedekking en mandekking. In feite leent het 4-2-3-1 systeem zich vrijwel alleen voor zonedekking. In theorie vormen de centrale verdedigers en de controleurs op het middenveld een hecht vierkant blok zodat de zones dicht bij elkaar liggen en de kans is hierdoor minimaal dat de tegenstander vrij komt te staan door slim positie te kiezen op de grenzen van deze zones. Maar dan moet wel consequent die zonedekking worden toegepast en dat is nu precies waar de kwestbaarheid van dit systeem ligt. Vitoria Guimaraes geeft hiermee een duidelijke boodschap af voor de trainersstaf van Groningen waar ze hopelijk het hele seizoen nog profijt van zullen hebben. De zwervende, meer teruggetrokken rol van Edgar moet niet tot het inschuiven van Ivens leiden, maar Ivens moet de dekking overlaten aan Femi Ajilore (oranje gemakeerd). In dit screenshot zie je dat Ajilore hiervoor prima gepositioneerd is, beter dan voor het druk zetten op de bal, zoals hij nu probeert. En overigens grijpt dat weer terug op het eerste punt: die rol zou voor Garcia Garcia moeten zijn hier.

Uiteindelijk werd het voor rust nog 2-1 voor de Portugezen via een mogelijk houdbaar afstandschot na een knappe individuele actie van Edson. Afijn, één oefenwedstrijd, vele lessen… En zo hoort het ook. Het gaat tenslotte om de toepassing van deze lessen wanneer het er echt om gaat. En dat is ook vanavond nog niet zo, al wacht met kampioen Benfica wel een sterke tegenstander.

Vitoria Guimaraes – Groningen vanaf 22.15 uur live te zien…

Vitoria Guimaraes – Groningen is live te volgen via deze link.

Vandaag aandacht voor Groningen. De Trots van het Noorden is op uitnodiging in Portugal voor een trainingskamp van enkele dagen waarin wedstrijden tegen niet de minste clubs op het programma staan. Kampioen Benfica is morgen de tegenstander en vanavond wacht Vitoria Guimaraes, afgelopen seizoen geëindigd op de zesde plaats.

Deze wedstrijd biedt uiteraard de mogelijkheid om de blik te richten op de nieuwe trainer, Pieter Huistra. Vorig seizoen was de ex-international nog verantwoordelijk voor jong Ajax en nu mag hij in de voetsporen treden van Ron Jans, die na acht jaar FC Groningen verliet voor noordelijke rivaal Heerenveen. Als  Huistra de speelstijl van zijn voorganger zou doortrekken, en afgaand op de eerdere oefenwedstrijden die Groningen eerder afwerkte is er geen reden om aan te nemen van niet, dan treedt FC Groningen dit seizoen aan in een 4-2-3-1 formatie. Waar deze formatie in het internationale voetbal en ook in de grotere competities, met name in Engeland en Spanje, onderhand gemeengoed lijkt te zijn geworden, is dat in de Eredivisie nog zeker niet het geval. Misschien dat het succes van deze formatie op het afgelopen WK ook de vaderlandse trainers kan overhalen, zodat we deze tactisch robuuste speelstijl het komende jaar vaker gaan tegenkomen.

Verwachte basisopstelling van FC Groningen. Tussen haakjes de verwachte basis als de hele selectie weer fit is.

Zijn er ook nog nieuwe gezichten te bewonderen in het groenwit dit jaar? Jawel! Met het contracteren van linker vleugelspeler Dusan Tadic, hier te bewonderen in een YouTube compilatie, troefde Groningen een aantal gerenommeerde clubs als Bayer Leverkusen, Montpellier en naar verluidt ook Ajax af. Tadic speelde ondanks zijn jonge leeftijd van 21 jaar de voorbije drie seizoenen steevast in de basis bij Partizan Belgrado en was het afgelopen jaar zelfs goed voor 10 goals en 9 assists in 27 duels. De Servische jeugdinternational, die overigens afgelopen jaar ook al n interland speelde, moet FC Groningen van de broodnodige aanvallende creativiteit gaan voorzien. Verder werd de aanvoerder van KV Mechelen, Jonas Ivens, aangetrokken om het vertrek van centrale verdediger Gibril Sankoh op de vangen. Ivens is een fysiek sterke speler, meet liefst 1.85 meter en zal een stevig duo vormen met Andreas Granqvist, die ondanks de vele geruchten over een transfer naar Engeland nog gewoon onder contract staat bij Groningen. Dan zijn er nog twee nieuwe namen in de basis vandaag: Maikel Kieftenbeld, rechtsback, overgkomen van Go Ahead Eagles en Gonzalo Garcia Garcia, de gracieuze, maar vaak ook kwetsbare spelmaker die tergugehaald is na een half jaar VVV Venlo.

Bij Groningen zal Danny Holla, normaal gesproken één van de controleurs op het middenveld, de competitiestart moeten missen. Hij kampt nog met de nasleep van een gebroken enkel, vorig seizoen opgelopen tijdens de training. Verder mist Groningen ook al langere tijd spelmaker Petter Andersson die met kniebandproblemen al ruim een half jaar is uitgeschakeld. Tenslotte ontbreken WK-gangers Tim Matvz en Thomas Enevoldsen nog. Zij krijgen rust van trainer Huistra en zullen zich later bij de voorbereiding aansluiten.

Een speler om bij tegenstander Vitoria Guimaraes vooral op te letten is de nieuwe spits Edgar Silva, een Brazliaan van 1.90 meter lang die het afgelopen seizoen bij concurrent Nacional in 24 wedstrijden 12 keer doel trof.

Deze voorbeschouwing zal morgen worden vervolgd met een terugblik op de wedstrijd en een analyse van wat we dit seizoen kwalitatief en inhoudelijk van FC Groningen mogen verwachten.

TIP: Voeg 11tegen11 toe aan je twitter account om geen update meer te missen…